مسیر باریکی را در مقابل حمایت از تحقیقات اپیدمیو لوژیک قرار می دهند.به علاوه این تکنیک ها به نظر برخی ها طاقت فرسا و پر زحمت است و مهم تر این که گران می باشند.
روش ها و تکنیک های مولکولی مختلف به کار رفته در تشخیص بیماری نیوکاسل توسط الکساندر و الدوس مورد بررسی قرار گرفته اند. اغلب تکنیک های مولکولی به صورت واکنش زنجیره پلی مراز شامل (PCR) انجام می گیرد. چون ویروس بیماری نیوکاسل RNA دار است ، لذا رونوشت برداری معکوس(RT) برای تولید یک نسخه DNA از ژنوم ، برای شروع مراحل ضروری است. تکثیر کپی DNA به وسیله (PCR) با استفاده از پرایمر ها انجام می شود که به صورت جهانی استفاده شده ، و انحصارا ویروس بیماری نیوکاسل را شنا سایی می‌کند.
این پرایمرها مناطقی از ژنوم ویروس که دارای ویژگی های اختصاصی ، پاتو تیپ و غیره می باشد را مشخص می کند و یا در روش PCR آشیانه ای ترکیبی از این ویژگی ها را نشان می دهد.محصولات تولیدی (PCR) ممکن است برای استفاده اختصاصی در مطالعات مولکولی بیشتر طراحی شده باشند که این مطالعات ممکن است اطلاعات
بیشتر در ویژگی ها یا منشا ویروس مورد نظر را به دست آورد. این مطالعات ممکن است شامل ارزیابی آنزیم های شکاف دهنده، دو رگه سازی پروب و پیدا کردن توالی نوکلئوتیدی برای جایگاه شکاف و مطالعات اپیدمیو لوژیکی
باشد (Aldous et al., 2003).
به طور ایده آل و مناسب ، روش های مولکولی می تواند ژنوم ویروس را در بافت های آلوده به طور دقیق بدون نیاز به جدا سازی ویروس ، نشان دهد.هر چند که به خاطر ممانعت کننده های PCR در بعضی ارگان ها و بافت ها مخصوصا در خون و مدفوع ، این روش با مشکل مواجه شد.با وجود این Gohm و همکارانش این برنامه را پیگیری کردند و در تکثیر یک قطعه 182 جفت بازی که نشانگر مناسبی بود گزارش کردند این قطعه دارای جایگاه شکاف است که به طور مستقیم از بافت پرندگان آلوده تهیه شده است.مشکل بزرگ این بود که هیچ بافتی به صورت همیشگی و دائم ، مثبت نبود. از این رو لازم بود که نمونه ها از ارگان ها و بافتهای زیادی گرفته شود.محققان زیادی از پروب ها در تست های گوناگون برای تشخیص جایگاه اختصاصی روی ژنوم ویروس بیماری نیوکاسل استفاده کردند ، بنابراین مشخص کردن ویروس ، حداقل حدت ویروس را مشخص می کند. مزایای استفاده از این روش ها این است که سریع هستند و به صورت خودکار انجام می شوند ، لذا بررسی تعداد زیادی از نمونه ها را ممکن می سازد.معایب این روش ناشی از تشابه پرایمرهای اولیه که مربوط به شناسایی پاتو تیپ است که علت آن هم تنوع در نواحی جایگاه شکاف در ویروس های نیوکاسل است که بعید است پروب های طراحی شده ، تمام ویروس های بیماری نیوکاسل را تشخیص دهند.
روش توالی نوکلئوتیدی سریعتر و خودکار است ، و این باعث شده که این روش به عنوان یکی از روش های برتر و مناسب ارزیابی حدت مولکولی همچنان کاربرد داشته باشد(King et al., 1998).

(شکل1- 1): درگیری سکال تانسیل‌ها در فرم گوارشی بیماری نیوکاسل

(شکل1- 2): فرم عصبی بیماری نیوکاسل
1-1-17- روش‌های مدیریتی
1-1-17-1- سیاست های کنترل بین المللی
امروزه افزایش پرورش طیور و تجارت در محصولات آنها در حوزه های بین المللی ، سازماندهی شده واین سازمان ها عموما تحت مدیریت شرکت های چند ملیتی قرار دارند.هر چند ویروس نیوکاسل یک محدودیت بزرگ در تجارت بین المللی به حساب می آید ، اما گرایش زیادی برای تجارت محصولات طیور و همچنین ذخائر ژنتیکی این صنعت بوجود آمده است.Bennjean اعتقاد دارد که پیشگیری و کنترل جهانی بیماری نیوکاسل به شرطی به دست خواهد آمد که کشورها شیوع بیماری نیوکاسل را در مرزهای خود به آژانس های بین المللی گزارش دهند.دفتر بین المللی شیوع بیماریها ، مسئول سازمان دهی تجارت جهانی است و از این رو موضوعات مربوط به سلامت حیوانات که مربوط به تجارت است را ارزیابی می کند.
تعریف بیماری نیوکاسل از سوی OIE مفهوم رایج قواعد مولکولی حدت ویروس ها را نشان می دهد. بیماری نیوکاسل ، عفونتی در پرندگان است که به واسطه پارا میکسو ویروس سروتیپ 1 پرندگان به وجود می آید که معیار های زیر در مورد این ویروس تعریف شده است.
1- هر ویروسی که دارای شاخص پاتو ژنسیته داخل مغزی در جوجه های یک روزه برای 7/0 و یا بیشتر باشد.
2- اثبات چندین اسید آمینه اصلی در ترمینال C بر روی پروتئین F2 و فنیل آلانین در جایگاه 117 که در ترمینال N از پروتئن F1 قرار دارد. اصلاح چندین اسید آمینه اصلی یعنی داشتن حداقل 3 جایگاه آرژنین و لیزین بین جایگاه های 116-113 می باشد.در این تعریف جایگاه های اسید آمینه از انتهای N توالی اسید آمینه شماره گذاری می شوند.این توالی از توالی نوکلئوتیدی ژنF0 بوجود می آید.اسید آمینه های جایگاه 116-113 مربوط به جایگاه های 1 تا 4 جایگاه شکاف می باشد(Alexander et al., 2008; Bennejean et al., 1978).
1-1-17-2- سیاست های کنترل ملی
سیاست های کنترلی در سطح ملی به سمت پیشگیری از پیدایش و پیشگیری از پخش آن در داخل کشور سوق داده شده اند.بسیاری از کشور ها به منظور تجارت محصولات طیور ، تخم مرغ و طیور زنده را به صورت محدود در آورده اند. این اصول کاملا بر مبنای قوانین سلامت حیوانات در OIE می باشد و بسیار گسترده هستند.در اغلب کشور هایی که احتمال شیوع بیماری وجود دارد قوانینی برای کنترل بیماری نیوکاسل وجود دارد.
از دیگر پیشگیری های مورد نیاز می توان به واکسیناسیون پرندگان حتی در شیوع بیماری نام برد. برخی از کشور ها از سیاست واکسیناسیون حلقه ای که در اطراف محل شیوع منطقه حفاظت شده را به وجود آورده ، استفاده کردند(Erickson et al., 1977; Estupinan et al., 1971).
کنترل و پیشگیری در سطح مزرعه
احتمالا مهم ترین فاکتور ها در پیشگیری از روبرو شدن با بیماری نیوکاسل و پخش آن در طول بیماری تحت تاثیر شرایط پرورشی و درجه امنیت زیستی مزارع می باشد. گرچه اقدامات امنیت زیستی ممکن است هزینه بر ، پرزحمت و طاقت فرسا به نظر برسند ، ولی اگر این معیار ها انجام شود هیچ شکی وجود نخواهد داشت که بروز ویروس نیوکاسل در گله های طیور و گسترش آن به بخش های دیگر صنعت طیور به صورت چشم گیری کاهش پیدا خوا هد کرد.
همچنین این معیار ها به احتمال زیاد گسترش بیماری های بومی دیگر را که برای طیور و محصولاتشان اثر سوء دارد کاهش خواهد داد و لذا به صورت سرمایه گذاری مفیدی در افزایش بهره وری محصولات طیور دیده خوا هد شد(Alexander et al., 2008).

1-1-18- واکسیناسیون
واکسیناسیون بر علیه بیماری نیوکاسل باعث ایجاد ایمنیت بر علیه عفونت و تکثیر ویروس می‌شود. به طور واقع بینانه ، هر چند که واکسیناسیون بر علیه ویروس نیوکاسل ، پرنده را از عوارض جدی بیماری محافظت می کند، ولی ویروس در بدن تکثیر یافته و تغییرات آنتی ژنتیکی ویروس همچنان ادامه دارد.
آلن و همکارانش همه ابعاد واکسیناسیون بیماری نیوکاسل و تولید واکسن را ارائه کردند. سایر بررسی‌ها نیز توسط Muelemans در ارتباط با استفاده از واکسیناسیون در کنترل بیماری نیوکاسل منتشر شد. باید این نکته را مورد توجه قرار داد که تحت هیچ شرایطی نمی توان امنیت زیستی خوب و بهداشت طیور اهلی را جایگزین واکسیناسیون کرد(Allan et al., 1979).
1-1-18-1- ابعاد تاریخی واکسیناسیون
مطالعات اولیه نشان دادند که مواد غیر عفونی فعال با تلقیح در جوجه ها در مقابل بیماری ایجاد ایمنی می کند ، ولی مشکلات در تولید و استاندارد سازی آن در اندازه های وسیع با نتایج نا امید کننده همراه بود.
مطالعات صورت گرفته توسط آیر و دابسون ، در 1930 بر روی غیر فعال کردن سویه های حاد ویروس نیوکاسل انجام شد که منجر به توسعه یک سری واکسن های مزوژنیک شد که هنوز در بسیاری کشور ها کاربرد دارد. شناسایی ویروس بیماری نیوکاسل در ایالات متحده منجر به استفاده از واکسن های غیر فعال در این کشور شد. مشا هدات بعدی در زمینه بعضی ویروس های استراتژیک که تنها بیماری خفیفی می دادند باعث ساخت واکسن زنده مزوژنیک روکین شد و به دنبال آن واکسن های خفیف تری چون B1 و لاسوتا مورد استفاده قرار گرفت که امروزه به طور گسترده در دنیا مورد استفاده قرار می گیرد.
در واکسن های غیر فعال معمولا ویروس همراه با هیدروکسید آلومنیوم ، می باشد.عملکرد ضعیف در واکسن های B1 و لاسوتا سبب شد که بسیاری از کشور ها در پانزئوتیک سالهای 1974-1970 اروپا ، از این واکسن ها به طور گسترده استفاده کنند. همچنین این پانزئوتیک انگیزه ای برای تولید واکسن های غیر فعال جدید شد که همراه با امولوسیون روغنی بوده و در بالا بردن سطح ایمنی بسیار مناسب عمل می کردند (Alexander et al., 2008).

1-1-18-2- سیاست های واکسیناسیون
برخی کشور ها با قانون گذاری در این عرصه برای استفاده و کنترل کیفیت واکسن ها قوانینی وضع کرده اند.این قوانین برحسب میزان شیوع بیماری و میزان تهدید و همه گیری بسیار متنوع اند.بعضی کشور ها مثل سوئد ، استفاده از هر واکسنی را محدود کردند و کشور های دیگر مثل هلند واکسیناسیون همه طیور را اجباری می دانند.کشور های اتحادیه اروپا برای قدرت بیماریزایی ویروس ها ، معیاری را مشخص کردند که در صورت دیده شدن چنین معیاری کشور ها مجاز به استفاده از آن در مناطق مختلف خود هستند.ویروس به کار گرفته شده در واکسن های زنده باید تحت شرایط خاصی تست و سنجیده شود و شاخص ICPI ( شاخص داخل مغزی در جوجه یک روزه ) آن باید کمتر از 4/0 ، و عصاره ی اولیه ای که برای واکسن غیر فعال به کار می رود ، شاخص ICPI آن کمتر از 7/0 باشد که این شرایط مشابه با تعاریف OIE است.
1-1-18-3- واکسن های زنده
سویه های ویروس :
واکسن های زنده نیوکاسل را به دو گروه لنتوژنیک و مزوژنیک تقسیم می کنیم که واکسن های مزوژنیک در تعریف جدید OIE در ردیف ویروس های ایجاد کننده بیماری حاد نیوکاسل قرار می گیرند. این واکسن ها فقط در کشور هایی مورد استفاده قرار می گیرد که ویروس نیوکاسل به صورت بومی وجود داشته باشد.این واکسن ها به علت حدتشان به عنوان واکسیناسیون ثانویه طیور هم به کار می روند.
بنابراین برای بدست آوردن سطح ایمنی مطلوب بدون عوارض مخرب ناشی از واکسیناسیون ، باید شامل استفاده چند مرحله ای واکسن همراه با افزایش پله ای حدت باشد و یا استفاده از واکسن هایی با سویه های حادتر و یا زنده به دنبال استفاده از واکسن های کشته و غیر فعال باشد(Alexander et al., 2008).

1-1-18-3-1- استفاده از واکسن های زنده
در صورت استفاده از واکسیناسیون با ویروس های زنده ، احتمال ایجاد عفونت در گله سالم وجود دارد. واکسن های مزوژنیک معمولا باید در عضله بال تزریق شوند. تقاضای زیاد برای استفاده از واکسن های زنده به خاطر هزینه کم که در هنگام اعمال روش های آن است وجود دارد. متداول ترین روش که به طور جهانی استفاده می شود ، روش آشامیدنی است. در ابتدا برای چند ساعت تشنگی داده می شود و سپس واکسن با آب تازه در اختیار طیور قرار داده می شود و یا بعدا با اندازه گیری میزان دقیق دز کافی هر پرنده ، واکسن را به آب آشامیدنی تازه مخلوط کرده و در اختیار پرنده قرار می دهند.همچنین افزودن واکسن به مخزن اصلی نیز روش مفیدی برای اجرای کار است.در روش آشامیدنی باید به مثائلی چون از بین رفتن واکسن در اثر گرمای محیط ، نا خالصی های آب و جنس لوله های مجاری توزیع کننده آب آشامیدنی ، دقت کرد. اگر به آب آشامیدنی مورد نظر پودر شیر خشک پس چرب اضافه شود تا حدودی توانایی زنده ماندن در ویروس های واکسن افزایش پیدا خواهد کرد(Alexander et al., 2001).
کاربرد وسیع واکسن های زنده به صورت اسپری ها و آئروسول ها بسیار مورد استقبال است.روش واکسیناسیون آئروسول به خاطر جلو گیری از عوارض شدید واکسن ، به عنوان واکسن ثانویه به کار نمی‌رود. اسپری درشت با ذرات بزرگ به عمق دستگاه تنفس نفوذ نمی‌کند و بنابر این عوارض کمتری ایجاد می‌کند. به همین دلیل این روش مناسب برای واکسیناسیون پرندگان است. حتی با وجود ایمنی مادری در جوجه، اسپری درشت در جوجه های یک هفته می تواند ایجاد عفونت با ویروس واکسن بکند. علت به وجود آمدن عفونت هم مالیدن سر به پشت پرندگان دیگر در قسمت مجرای بینی و چشم است و صرفا به خاطر اسپری کردن نمی باشد.دستگاه های تولید کننده آئروسول و ذرات درشت به صورت تجاری در دسترس هستند. در ایالات متحده از جعبه برای اسپری درشت جوجه های یک روزه به صورت وسیع استفاده می شود.
واکسنی بر اساس ویروس V4 استرالیایی ساخته شده که مخصوصا برای گله های روستایی کشور های استوایی به کار گرفته می شود.روش مورد استفاده برای واکسن در جیره های پوشش دار به همراه غذای پلت است. آزمایشات مزرعه نشان می دهد که این روش مؤثر است .اما مطالعات بعدی نشان داد که بعضی مشکلات در مورد استفاده از آن وجود دارد که به احتمال زیاد مربوط به نوع جیره ای است که به عنوان حامل واکسن مورد استفاده قرار می گیرد(Alexander et al., 2008).